ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ:
-ΗΤΑΝΕ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ.
ΕΛΙΚΩΝΙΟΣ:
-ΤΙ ΠΡΑΓΜΑ;
ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ:
-ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ.
ΕΛΙΚΩΝΙΟΣ:
-ΚΑΙ ΤΙ ΗΘΕΛΕΣ;
ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ:
-(ΜΕ ΦΥΣΙΚΟΤΗΤΑ ΠΑΝΤΑ)ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ.
ΕΛΙΚΩΝΙΟΣ:
-ΤΙ;
ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ:
-ΝΑΙ,ΗΘΕΛΑ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ...(Albert Camu-Καλιγούλας).

συνέχεια προηγούμενης ανάρτησης:

BENJAMIN BUTTON:

• 'Oταν είσαι νέος έχεις τη δύναμη,εξωτερικά και εσωτερικά.Μπορείς να βοηθήσεις,να δημιουργήσεις.
• ''Η ζωή δεν ήταν πολύπλοκη,θα μπορούσε να υποθέσει κανείς οτι έψαχνα απλά να βρώ ένα νόημα''.Δεν μπορούμε να άλιεύσουμε το νόημα της ζωής..ακριβώς επειδή απο τη φύση της είναι πολύ απλή..-και έτσι θα πρέπει να είναι..
• Τα πάντα στη ζωή είναι ζήτημα πιθανοτήτων,άρα αυτό που λέγεται τύχη είναι απλώς η μαθηματική λογική που διέπει τους νόμους της ζωής.Τα πάντα είναι θέμα δευτερολέπτων.Συνεπώς,η διαχρονικότητα καθορίζεται απο τις επιλογές μας,δηλαδή την αξία που εμείς οι ίδιοι αποδίδουμε στον χρόνο.
• Ο,τιδήποτε σε καθαίρει,έστω και ένα λεπτό μπορεί να δημιουργήσει μια νέα ζωη για'σένα.
• Παιχνίδι ρόλων:ίσως το να βλέπεις τον σύντροφο σου υιοθετώντας τον γονικό ρόλο ή ρόλους που δεν τους έχεις φανταστεί ποτέ να είναι η αληθινή αγάπη.
• Οι φόβοι πολλές φορές δίνουν τη δύναμη να εξελιχθεί κανείς,γι αυτό δεν φοβάμαι τους ''φόβους'' που προκύπτουν στην πορεία της ζωής..και ο μεγαλύτερος φόβος είναι το υπαρξιακό.Αυτό,ίσως να ευθύνεται για όλα τα όνειρα και τις δημιουργίες του ανθρώπου..ίσως και για τη δημιουργία απογόνων.
• Όταν αγαπάς τον Άνθρωπο,τον αγαπάς σε όλες τις ηλικίες του,σε όλα τα στάδια του..

With love,

Benjamin Button.

Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ BENJAMIN BUTTON ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ:

Πώς θα σας φαινόταν άραγε αν γεννιόσασταν..ηλικιωμένοι έχοντας την φρόνηση και τη σύνεση σε συνδιασμό με το ''νέο'' μυαλό;Ο κύριος Brad Pitt πάντως πρέπει να έιναι πολ΄θ ευτυχισμένος ηθοποιός που υποδύθηκε αυτόν τον ρόλο,σε μία ανατρεπτική τάινία με πραγματικά πολλά,μη φανερά εκ πρώτης όψεως μηνύματα..Ανατρεπτίκη η κοσμοθεωρία που μας προβάλλει η ταινία,η οποία αποκτά μια φιλοσοφική διάθεση ηθελλημένα ή άθελα της..

Με έμπνευση ''απευθέιας''από την ταινία,θα παραθέσω τις σκέψεις που είχα εγώ προσωπικά παρακολουθώντας-ομολογουμένως με αμείωτο ενδιαφέρον την πλοκή της..

1. Για να δοθεί μια ώθηση στην επιστήμη ο άνθρωπος πρέπει να επαναπροσδιορίσει τον όρο δημιουργικότητα,ξεκινώντας απο την ίδια τη ζωή του,υιοθετώντας την εφευρετικότητα ενός παιδιού-όπως είπε και ο Αλμπέρτος''η φαντασία είναι πιο σημαντική απο τη γνώση''.
2. Οι δυνάμεις που θ'αλλάξουν την κοινωνία θα ξεκινήσουν απο την ψυχολογία-είναι θέμα μεταβολής των αξιών,των συμβάσεων ουσιαστικά-.Όλοι οι ρόλοι που έχουν υιοθετήσει οι διάφορες ηλικίες κατα την άποψή μου είναι συμβάσεις..
3. Κλασική αξία αυτό που θα πω:το άπειρο γοητεύει κάθε άνθρωπο,επειδή ακριβώς όπως το λέει και η ίδια η λέξη,δεν είναι ανθρώπινο.
4. Ζωή είναι νη πάλη του ανθρώπου να νικήσει τους φόβους του και αυτό είναι υγεία η λετσι θα έπρεπε τουλάχιστον να ορίζεται.
5. Στη ζωή ''μιλάς''μέσω των πράξεων και όχι μέσω των λόγων σου.Δεν έχει σημασία πόσος είναι ο χρόνος,αλλα πώς τον αξιοποιούμε...
6. Αυτούσιο και κλεμμένο απο την ταινία:''Η ζωή μας καθορίζεται απο τις ευκαιρίες,ακόμη και αυτές που χάσαμε.
7. Κίνητρα για να ολοκληρώνεις τον εαυτό σου!Έτσι θα έπρεπε να είναι ο χαμένος χρόνος!''Στη ζωή περιμένουμε την ''ολοκλήρωση'',αυτή δεν έρχεται πάντα,οπότε ακόμη και τα κίνητρα για δράση απο μόνα τους πρέπει να μας''γεμίζουν''.Δεν είναι δεδομένο πως ότι προσφέρει σε'μας ολοκλήρωση προσφέρει και στον σύντροφό μας!Αυτή η έλλειψη κατανόησης των ορίων-ολοκλήρωση-και αναγκών του άλλου είναι τοπ μεγαλύτερο πρόβλημα των σύγχρονων σχέσεων.

Η επόμενη ανάρτηση θα πραγματεύεται ένα πολύ ευρύ αντικείμενο,που έχει να κάνει με την κουλτούρα μας γενικά.Ειδικότερα,πρόκειται για ένα αφιέρωμα που σκοπεύω να δημιουργήσω,όσον αφορά ταινίες που έχουν''διαποτίσει''την κουλτούρα μου και θα ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου αυτή μαζί σας.

Για τους Αρχαίους ημών προγόνους η ΤΕΧΝΗ,ως αυτοσκοπός τοποθετούνταν στην κορυφή της πυραμίδας,όσον αφορά τα επιτεύγματα του ανθρώπινου γένους-στην Αντιγόνη του Σοφοκλή καθρεφτίζεται ξεκάθαρα αυτή η άποψη.Η αρχαία τέχνη όμως οδηγούσε στην ''κάθαρσιν''΄,γεγονός που την διακρίνει εν συγκρίσει με πολλά απο τα συγκαιρινά δημιουργήματα της έβδομης τέχνης.

Ωστόσο,θα εύρισκα πολύ ευχάριστο,εαν με αφορμή αυτήν την ανάρτηση,σας προξενούσα το ενδιαφέρον με τρόπο ώστε να επακολουθήσει γόνιμη συζήτηση''Περί Ταινίας''...διότι-καλώς ή κακώς-η εποχή μας επιβάλλει να σταχυολογούμε,να αξιολογούμε τα μηνύματα οπτικά η μή,λόγω του καταιγισμού των πληροφοριών και της προπαγάνδας...

Και κάτι τελευταίο..επειδή αναγκαστικά, λόγω των όσων προηγουμένως είπα,-και πάλι ηθικολογώ αν και το μισώ αυτό-επειδή ο νέος που έχει κοινωνική μόρφωση στις μέρες μας τέινει να γίνει ελιτιστής,λόγω της επιλεκτικότητας θα σας δώσω μια συμβουλή:''να είστε αυστηροί σε ζητήματα γνώσης,αλλά να μην είστε με τους ανθρώπους διότι η πραγματική κουλτούρα ποτέ δεν είναι ελιτιστική''...

Συνεπώς,ας μην χάνουμε άλλο τον πολύτιμο χρόνο μας και ας περάσουμε στο''Αφιέρωμα για σινεφίλ και λοιπούς φίλους του blog''...

Επειδή σήμερα μου αρέσει να ηθικολογώ,θα παραθέσω ένα ακόμη αυτούσιο απόσπασμα απο τον Νίτσε,και περιμένω τις κρίσεις σας..

ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ:

Ένα από τα κυριότερα λαθεμένα συμπεράσματα είναι το εξής:επειδή κάποιος είναι αληθινός και έντιμος απέναντί μας,λέει την αλήθεια.Έτσι,το παιδί πιστεύει τις κρίσεις των γονιών του,ο Χριστιανός τις κρίσεις του ιδρυτή της Εκκλησίας.Παρόμοια,ο κόσμος δεν θέλει να παραδεχτεί οτι όλα εκείνα τα πράγματα που υπεράσπισαν οι όμιοί τους σε παλιότερους αιώνες,θυσιάζοντας την ευτυχία και τη ζωή τους,δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πλάνες:ίσως πει κανείς οτι ήταν στάδια της αλήθειας...Μα αυτό που σκέφτεται κανείς στο βάθος είναι οτι ,αν κάποιος έχει πιστέψει ειλικρινά σε κάτι κι έχει πολεμήσει και πεθάνει για την πίστη του,θα'ταν πάρα πολύ άδικο αν είχε εμπνευστεί όντως απο μία πλάνη..

Να προσθέσω το απλό,ταπεινό μου σχόλιο κι εγώ..αν και συμφωνώ με την θέση του φιλοσόφου για τα''στάδια της αλήθειας''και για τις προαιώνιες πλάνες του ανθρώποθ,που εκκινούν απο τα ίδια τα πιστεύω του-τα ίδια πιστεύω του είναισυνάμα και η ίδια του η πλάνη-
η ίαση της ψυχής του ανθρώπου κατ'εμέ μπορεί να έρθει απο τη φιλοσοφία ''τέτοιου τύπου..''

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΕΙ ΣΕ ''ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ'',ΔΙΟΤΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΒΙΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΚΙΝΗΣΗ,ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ ΤΟΥ,ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙ ΤΟΝ ΄΄ΟΡΘΟΝ ΒΙΟΝ''.ΤΟ ''ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ''ΩΣ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ,ΠΟΥ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΟΡΙΖΩ ΩΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ:

Η καλοσύνη και η αγάπη,τα πιο θεραπευτικά βότανα και δυνάμεις στη συναλλαγή των ανθρώπων,είναι τόσο πολύτιμα ευρήματα που θα ευχόταν κανείς να χρησιμοποιούνταν αυτά τα βάλσαμα με όσο το δυνατόν περισσότερη οικονομία.

Η οικονομία της καλοσύνης είναι το όνειρο των πιο παράτολμων ουτοπιστών....

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ:ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΜΙΑΣ ΕΠΙΚΑΙΡΗΣ ΣΚΕΨΗΣ.

Ο Σταγιρίτης,καθώς και το σύνολο του έργου του,απασχόλησε πολλάκις απο τον Μεσαίωνα-όπου μεταφράστηκε το έργο του,ως και τον Διαφωτισμό,και ενέπνευσε στοχαστές όπως Rousseau,επιστήμονες-Νεύτων,Γαλιλαίος,και συνεχίζει να απασχολεί ακόμη και σήμερα τους πολιτειολόγους.Καθώς θεωρείται ως το πρότυπο Εγκυκλοπαιδιατή,ασχολήθηκε με επιστημονικά αιτούμενα,φιλοσοφικα,ψυχολογικά.Επιπλέον,θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε πως ήταν ο πρώτος συνταγματολόγος.

Ο συλλογισμός του Αριστοτέλη,-που αποτελείται απο τις προκείμενες και το συμπέρασμα-αποτελεί τον ορισμό της Λογικής επιστήμης.Το θεωρητικό αυτό σύστημα,εδράζεται στην''παρατήρηση'',δηλαδή το θεμέλιο κάθε''θετικής''επιστήμης,και χαρακτηρίζει τον φιλόσοφο ως τον πρώτο''επιστήμονα''τόσο της Αρχαίας όσο και της Παγκόσμιας Ιστορίας.
Εδραζόμενος στις αρχές της Ιατρικής,συγκεκριμένα στην Φυσιολογία,ο φιλόσοφος έφτασε στην διαπίστωση της διάκρισης''ψυχής-σώματος'',καθώς και την μεταξύ τους σχέση,γεγονός που αξιοποιήθηκε μεταγενέστερα απο την επιστήμη της Ψυχολογίας.


Ωστόσο,η φιλοσοφική σκέψη του Αριστοτέλη,θα επιθυμούσα να μην αποτελέσει το διακύβευμα αυτού του άρθρου.Απεναντίας,θα ήθελα να καταστήσω ευρύτερα γνωστές τις πολιτικές και οικονομίκες απόψεις του Αριστοτέλη,το επίκαιρο των οποίων είναι αδιαμφισβήτητο.

Αναφορικά με τις πολιτικές του πεποιθήσεις,που αναλύθηκαν απο τον φιλόσοφο στην ''Αθηναίων Πολιτεία'',πίστευε σε μια''δημοκρατία'',εδραιωμένη πάνω σε γερά θεμέλια.Πιο συγκεκριμένα,στην ακραία μορφή δημοκρατίας,όπου ο λαός θα εκπροσωπούσε άμεσα τον εαυτό του-άμεση δημοκρατία-στις εκφάνσεις του δημόσιου βίου,-ωστόσο θίγονται στα γραπτά του η έμμεση δημοκρατία,κάτι σαν μία Αρχαία εκδοχή του ''βουλευτή'',καθώς και η αρχή της πλειοψηφίας.

Στην ''Αθηναίων Πολιτεία''του,ο Αριστοτέλης αναλύοντας τον θεσμό της πόλεως-κράτους,καθως και την Πολιτεία(πολιτεύματα)κάθε μίας απο αυτές καταλήγει στην άριστη πολιτεία,η οπόια σε αντίθεση με την ''Πολιτεία'' του δάσκαλού του Πλάτωνα,δεν απέβλεπε στην διάρθρωση της ιδανικής πολιτείας,αλλά της ''άριστης'' πολιτείας,με βάση τα ανθρώπινα μέτρα.Συγκεκριμένα,για τον Αριστοτέλη τα χαρακτηριστικά αυτής της κοινωνίας θα ήταν τα εξής:μικρή γεωγραφική έκταση,προκειμένου οι πολίτες να διατηρούν επικοινωνια στον μέγιστο δυνατό βαθμό,οχύρωση της πόλης,παιδεία του λαού,στην οποία η κοινωνία διέβλεπε την επιβίωση της-κοινωνία χωρίς τον συνεκτικό δεσμό μεταξύ των μελών της,την παιδεία δεν θα είχε λόγο ύπαρξης.

Επιπλέον,αναφορικά με το θέμα της οικονομίας ο Αριστοτέλης διατύπωσε κρίσεις,η υιοθέτηση των οποίων απο την σημερινή κοινωνία,θα διασφάλιζε την συνοχή της χωρίς καμία αμφιβολία επι τούτου..


Ειδικότερα,τοποθετήθηκε ενάντια στον όρο''κοινοκτημοσύνη'',την οποία πρόκρινε ο Πλάτωνας στην''ιδανική πολιτεία''του.Μέσω της κοινής χρήσης των αγαθών απο όλους τους ανθρώπους,κανένας δεν θα επιδείκνυε τον''δέοντα''σεβασμό σε αυτά με αποτέλεσμα τα πρώτα να ''φθείνουν''με τήν πάροδο του χρόνου.Ακολούθως,ο δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου,διέκρινε δύο ειδών οικονομικά μοντέλα.Το πρώτο,αφορούσε μια οικονομία των αγαθών''κτήματα'',κάτι το υγιές στα πλαίσια της μετριοπαθούς επιδίωξης της ιδιοκτησίας.Τι δεύτερο είδος οικονομίας,η''χρηματιστική''οικονομία,μοιάζει αρκετά με τον συγκαιρινό καπιταλισμό και επρόκειτο για την αλόγιστη επιθυμία για απόκτηση αγαθών,που οδηγούσε τον άνθρωπο στην''ύβριν''.Η οικονομία της πόλεως-κράτους για τον Αριστοτέλη εκκινούσε απο μία ανθρώπινη κοινωνία και δεν υποστασιοποιούνταν.Πιο ειδικά,για την έννοια του νομίσματος-εκ του νομίζω-επρόκειτο για μία ενδεικτική κοστολόγηση της αγοραστικής αξίας ενός προιόντος και για τίποτε παραπάνω-.Το νόμισμα διευκόλυνε απλά τις συναλλαγές δηλαδή στα πλαίσια του κράτους!Αυτό συνέβαινε,διότι οι ανταλλαγές αγαθών σε επίπεδα οικογένειας είχαν,όπως είναι λογικό πιο άμεσο χαρακτήρα απο τις κρατικές συναλλαγες.


Κλείνοντας με αυτην την ενότητα που αφιέρωσα στον θιασώτη του''λελογοσμένου''έναντι του ορθόλογικού,που προϊσταται στην σύγχρονη Ελληνική-και όχι μόνο-πραγματικότητα,θα ήθελα ν'ακούσω τις δικες σας προτάσεις-σχόλια σχετικά με τους ''αριστοτελισμούς''.
Ευχαριστώ.