Επιστροφή στο αρχαίο πνεύμα.

Επιστροφή στο αρχαίο πνεύμα-σε κάποιες εκφάνσεις του,και οχι σε όλες ανεξαιρέτως...-.


Γνωρίζουμε όλοι παιδιόθεν η απο τα σχολικά μας χρόνια έστω...
οτι η αρχαία κοινωνία διακρινόταν για τον προφορικό της χαρακτήρα,και γι αυτόν τον λόγο αποκλήθηκε και κοινωνία του προφωρικού λόγου,σε αντίθεση με την σημερινή κοινωνία του γραπτού λόγου.

Πριν επανέλθω στο θέμα που έθεσα εξαρχής θα προσδιορίσω χρησιμοποιώντας έναν φιλοσοφικό όρο την κοινωνική πραγματικότητα που αντικρύζω σήμερα..πρόκειται για μια αντίθετες έννοιες,στην γλώσσα της φιλοσοφίας.Στα δύο άκρα της κλίμακας βρίσκεται το σήμερα και η προφορική κοινωνία...

Λίαν απογοητευτικά τα προσωπικά μου συμπεράσματα λοιπόν,δηλονότι ο ίδιος ο ''χαρακτήρας''μιας κοινωνίας αποκρυσταλλώνεται στους ίδιους τους εκπροσώπους της,τους σημερινούς πολίτες-τα βαζω με τον πολίτη καιο οχι με τον πολιτικο-.

Τωόντι,μια κοινωνία προφορικού χαρακτήρα διακρίνεται απο άμεση πρωτοβουλία των πολιτών,απο ελεύθερη έκφραση,απο ακώλυτη επικοινωνία μεταξύ των μελών της,απο υπεύθυνη συλλογικότητα και αποτελεί μια πιο αυστηρά καθορισμένη κοινωνική δομή.Είναι τελείως διαφορετικό πραγμα ένας αδιαπέραστος γραφειοκρατικός μηχανισμός,που φανερώνει μια εξίσου συγκεντρωτική διοίκηση,απο κάποια άλλη στην οποία αντί σωρείας κρατικών εγγράφων,υπάρχει η απλή έκφραση,και το τονίζω αυτο απλή,ακώλυτη έκφραση.Τι άλλο είναι πολιτισμός,αν οχι αυτό άλλωστε...

Θα αντέτεινε κανείς οτι σε μία τέτοιου τύπου κοινωνία οπως αυτή που περιγράφω θα απαιτούνταν ώς αντιστάθμισμα στην πρωτοκαθεδρία του γραπτού λόγου άριστη μνήμη απο μέρους των ανθρώπων.Σε μία εποχή οπου η μνήμη έχει ατροφήσει τόσο η συλλογική οσο και η προσωπική,ίσως μια στροφή τέτοιου είδους να σήμαινε την πρόοδο...

Scripta manent,verba volant είναι η δεύτερη ένσταση που εικάζω πως θα ακούσω ασυζητητί.Δεκτό το ρητό των σοφών Ρωμαίων,αλλα υπο κάποιες προυποθέσεις.Η σημερινή πραγματικότητα που μας κατακλύζει στηρίζει την προπαγάνδα της στον γραπτό λόγο,χρησιμοποιεί τον γραπτό λόγο ως μέσο απόδειξης της ισχύος ή του κύρους προσώπων.

Αδιαμφησβήτητα,η κρατική δομή εδράζεται στον γραπτό λόγο-κρατικά έγγραφα,νόμοι του κράτους,τα πρακτικά της βουλής κλπ.Ποιός σας είπε όμως οτι η παιδεία δεν πρέπει να έρθει ξανά πιο κοντά στην πραγματική της ΄σωκρατική φύση που είναι ο διάλογος και ο προφορικός χαρακτήρας,ως αντίβαρο στις γραπτές εξετάσεις,απλά κανείς.Ο γραπτός λόγος απλά μας κατακλύζει και δεσπόζει παντού με τραγικές συνέπειες που επιστεγάζουν τις ελλειπτικές προσωπικότητες που δημιουργούμε,τους άκριτους πολίτες που μας περιβάλλουν,κατα συνέπεια το πολιτικό σκηνικό που υφιστάμεθα επι δεκαετίες και πλέον.

Ο προφορικός λόγος,το κύριο όργανο διαπροσωπικής επικοινωνίας,καταπιέζεται για'μενα και στην καθημερινότητα,οπου όλοι καταπνιγμένοι απο τις προσωπικές μας υποχρεώσεις,ζούμε σε..παράλληλα σύμπαντα..Ρωτάς τί ώρα είναι και αποκομίζεις μια διστακτική-και τρις και πλειστάκις,ως και μια νευρική απάντηση.Βλέπεις τριγύρω σου περισσότερους ανθρώπους να ανταλλάσσουν γραπτά μηνύματα,παρα να μιλούν...να σπαταλούν ώρες απο τη ζωή τους καθημερινά σε ιστιοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης,και να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν σε συνθήκες καθημερινής διαπροσωπικής επικοινωνίας...να απομονώνονται βρίσκονταε καταφύγιο στον εαυτό τους,και σε λίγους κοντινούς ανθρώπους,διατεινόμενοι οτι το καινούριο τους φοβίζει η τέλος πάντων δεν τους αφορα..

Η απαξία μου για την ακραία εκδοχή της πολιτισμένης μας κοινωνίας,που πλησιάζει κατα πολύ την Ρωμαικη,είτε το Βυζάντιο θα τολμούσα να πω,-υφίσταται ως έναν βαθμό και το διαπιστώνω μετα λύπης-,ενώ θα μπορούσε να είναι μια αρμονική μετεξέλιξη της αρχαίας κληρονομιάς,στην βελτιωμένη εκδοχή της.

Αξίζει να αναφέρω απλά και μόνο,απο καλλιτεχνικής άποψης την όμορφη είκονα με την οποία η ταινία ''Στο μυαλό του John Malkovitch''φτάνει στο τέλος..

Το μικρό κοριτσάκι που κολυμπάει στην πισίνα,σαν να συμβολίζει την ίδια την κάθαρση μετά απο μια ψυχολογική,κάθε άλλο παρά ανάλαφρη και εύπεπτη ταινία..αν και παιδί του Αμερικάνικου κινηματογράφου..

Μια αισιόδοξη νότα για το τέλος λοιπόν...

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ:

Τι καλό το οτι είσαι χιμπατζής...
εγώ σκέφτομαι,αισθάνομαι,υποφέρω...

Καλοσύνη σας που ψεύδεσθε...

(απο την ταινία''Στο μυαλό του John Malkovitch...'').

• Πολλές φορές είναι τρομακτικό το να ανακαλύπτεις τον ίδιο σου τον εαυτό..Ωστόσο,εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους ανθρώπους,που στο σύνολο της ταινίας προβάλλονται ως άξεστοι και πεζοί,π.χ.ο γέρος που αισθάνεται στην ακμή της ηλικίας,ο νέος-καλλιτέχνης είναι αυτός,ο οποίος κρατώντας τους τύπους στην καθημερινή ανθρώπινη συναλλαγή,μέσω της τέχνης του δίνει νέες διαστάσεις στον κόσμο,που κάθε φορά αναπαρθενεύεται στη δική του αντίληψη..Τωόντι,πώς μία σύλληψη του νου μπορεί να σε τρομάζει..
• Η τέχνη εδώ προβάλλεται ως μέσο έκφρασης και αναδημιουργίας του κόσμου-στις μαριονετες του ο νέος εγγαστρίμυθος ζεί το κάθε ενδεχόμενο που η ζωή μπορεί να αποκλείσει...
• Η τέχνη δεν υποκαθιστά τη ζωή,απλώς της δίνει νέες διαστάσεις...Πιστεύω ακράδαντα οτι η φαντασία μπορεί να καλυτερεύσει τον κόσμο γιατί είναι μία δυνατότητα που εξελίσσεται..
• Είσαι δύο υπάρξεις:το ον που σκέφτεται και το ον που πράττει..ωστόσο το αποτέλεσμα είναι η..ίδια η ζωή..αν και τα δεδομένα της ζωής μοιάζουν με τα δεδομένα μιας εξίσωσης,η δημιουργικότητα πλάθει τις δυνατότητες..
• Αν διαφοροποιείς τον τρόπο που σε βλέπουν οι άλλοι,αλλάζει εκ παραλλήλου και η οπτική που έχεις για τον εαυτό σου..
• Ο θαυμασμός ίσως είναι κάτι αρκετά εύθραυστο καθώς και η αποδοχή ''ειδώλων''.
• Όταν κάποιος ξεκινά απ'το μηδέν αυτό πρέπει να δοξάζεται,γιατί αυτόν προύποθέτει δύναμη..αν και θυμίζει λίγο Άξιον Εστί η διατύπωσή μου..
• Ύμνος στο ''ασήμαντο''..και όχι κύρος στο ασήμαντο.Κάνενας δεν αναγνωρίζει το κύρος σε μία μαριονέτα,μα ασχολούμαστε με ο,τι γυαλίζει(Βλέπε Τζούλια Αλεξανδράτου)...
• δεν έχουμε καταφέρει σχεδόν τίποτα...Πιστεύω σε ένα δικό μου δόγμα''φαντασία πριν απο την επιστήμη''...Ακόμη δεν μπορούμε καν να έρθουμε στην θεση του άλλου-μυαλο,ψυχή-πώς να συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε??????....
• Για να επεκτείνω και την προηγούμενη μου σκέψη..πόσες αλλαγές θα επιφέραμε στο περιβάλλον μας αν κάναμε καθημερινά μια νοητική και ψυχική άσκηση..Να ''μπαίναμέ''μεταφορικά στο μυαλό και στην ψυχή των ανθρώπων που συναναστρεφόμαστε καθημέρινα?Κάτι σαν παιχνίδι υποκριτικής,αντιστροφής ρόλων?Τοιουτοτρόπως,διευρύνοντας το πνεύμα και τις ψυχικές μας δυνάμεις..η ζωη αποκτά πραγματικα διαστάσεις παιχνιδιου...

Θα συνεχίσουμε το αφιέρωμα στο αμερικάνικο σινεμά με την ομολογουμένως αρκετά γνωστή ταινία''Στο μυαλό του Τζων Μαλκοβιτς''.

Με αφορμή αυτήν την ταινία,αφορμόμενη απο αυτήν εδώ και καιρό έψαχνα τον τρόπο για να εκφράσω κάποιες σκέψεις..

Για αρχή οφείλω να ομολογήσω πως ''Το μυαλό του John Malkovitch δεν με ενθουσίασε,λόγω του εκκεντρικού στοιχείου που είναι διάχυτο,αντιθέτως δεν πρέπει να παραγνωρίσω το γεγονός οτι υπάρχουν κωμικά,ευτράπελα στοιχεία,καθώς και πολύ καλές ερμηνείες-κυρίως του πρωταγωνιστή...
Ωστόσο,η το θέαμα ενεργοποιεί την φαντασία του δέκτη,καθ'οτι η διαδικασία της οικειοποίησης ενός ξένου μυαλού φαντάζει άκρως γοητευτικη..

Ας συνεχίσω ωστόσο με την ανάλυση των μηνυμάτων,σκέψεων ή και ερωτημάτων,αν θέλετε που μου έγειρε..ο κύριος Μαλκοβιτς..

ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΛΗΣΜΟΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥΣ..


ΜΑΝΟ ΞΥΔΟΥ...ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ...http://www.youtube.com/watch?=HwGQjfSyDtg

ΑΠΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ(ΣΤΙΣ 3Μ.Μ.)..

Το ζητούμενο δεν είναι να καλλωπίσουμε τα πράγματα...

άλλωστε αυτό είναι ο,τι πιο εύκολο..

Το ζητούμενο είναι ν'αλλάξουμε καταστάσεις που μας ενοχλούν...

άλλωστε ο καλλωπισμός και εξωραϊσμός είναι ο ρόλος της τέχνης,


η οποία όσο πιο πεζή και ευτελής καταντά,τόσο πιο πολύ εστιάζει στην ομορφία



υποσκάπτοντας την ουσία...

ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ:
-ΗΤΑΝΕ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ.
ΕΛΙΚΩΝΙΟΣ:
-ΤΙ ΠΡΑΓΜΑ;
ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ:
-ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ.
ΕΛΙΚΩΝΙΟΣ:
-ΚΑΙ ΤΙ ΗΘΕΛΕΣ;
ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ:
-(ΜΕ ΦΥΣΙΚΟΤΗΤΑ ΠΑΝΤΑ)ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ.
ΕΛΙΚΩΝΙΟΣ:
-ΤΙ;
ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ:
-ΝΑΙ,ΗΘΕΛΑ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ...(Albert Camu-Καλιγούλας).